Een boekrecensie.

Zoals u allemaal hebt kunnen lezen op onze website hebben wij het een weekje rustiger aangedaan.
Daardoor heb ik de tijd gekregen om het boek “Een goede speler is niet eerlijk” van Joost Prinsen te lezen.
Dit heb ik al een tijd willen doen omdat ik Joost Prinsen bij “De wereld draait door” heb gezien toen zijn boek net uit was.
De uitspraak in dat programma: “Hoe lager het niveau, hoe meer er vals gespeeld word”, is mij eigenlijk in het verkeerde keelgat geschoten.

Ik loop inmiddels 40 jaar mee in het Bridgewereldje en heb uiteraard veel dingen gezien en gehoord.
Maar deze uitspraak nog niet.


Dus ik moest het boek eerst lezen, alvorens ik maar enig commentaar wilde geven.

Op de cover staat o.a. ook te lezen “Prinsen worstelt …….”.
Maar laat ik bij het begin beginnen.

Persoonlijk vind ik het geen boek dat je in een stuk achterelkaar uitleest.
Ik heb er dan ook een week voor nodig gehad.
Wel is het zo, dat je het telkens weer oppakt en verder leest.
Het is leuk geschreven. De vorm van een dagboek spreekt mij wel aan.
Geen uitgebreide anekdotes, maar meestal “To the Point”.

Na het lezen van de eerste bladzijden, dacht ik echt: Wat is dit?
Waar gaat dit over. Ja, het is worstelen.
Joost Prinsen beschrijft o.a. de bridge journalistiek.
Het is klakkeloos overschrijven of niet controleren of uitspraken wel kloppen.
Alleen maar leuke spellen en nieuwe conventies.
Vreemd toch.
Maar als ik in de meeste bridgebladen kijk, zowel op papier en op internet, dan zie je het terug. Je ziet alleen maar spelletjes en hoe goed of hoe slecht het iemand of een team het heeft gedaan.
Daar legt Joost Prinsen de vinger op een zere plek.

Al verder lezend merk je ook hoever de top van bridgend Nederland afstaat van de gewone bridger als u en ik. Voor mij is het niet belangrijk geweest om de top te halen, maar daarom heb ik niet minder passie voor het bridgespel dan een van de topspelers.
Ik kan mij na het lezen van het boek ook de spagaat waar de NBB zich in bevindt goed voorstellen.
Aan de ene kant de topspelers te vriend houden en aan de andere kant de gewone bridger.
U mag het van mij ook omdraaien.
Dit lijkt mij voor de NBB een onbegonnen zaak.
Topspelers die geen zin hebben om te trainen.
Spelers die op een groot toernooi (denk aan EK en WK) in plaats van te trainen, op hun kamer tennis zitten te kijken.
De onderlinge ruzies. Ze komen in dit boek allemaal aan de orde.

Maar zo lees ik ook in het boek, dat Joost Prinsen met een partner ergens in de Randstad een snelbridge toernooi speelt. Alle kopstukken van het Nederlandse bridgewereld zijn aanwezig.
Tegen het einde aan, staat Joost Prinsen met zijn partner op de eerste plaats.
Nu schrijft hij, dat hij het niet netjes vindt, om eerste te worden.
Met de top van Nederland in de zaal, kan je als gewone bridger toch niet eerste worden.
Hij heeft toen ook bewust een paar ronden minder goed gespeeld.

Over passie voor het bridgespel gesproken.

Toch vraag ik mij ook af, of sommige dingen ook wel door Joost Prinsen goed gecheckt zijn.
Zo lees ik op pagina 193 over een gemene truc van het paar Garozzo - Belladonna.
Een toppaar uit Italië die uit kwamen in het Blue Team.

Deze gemene truc.
Wisten de heren dat er een manche of meer in zat, dan staken ze hun kaarten gesorteerd terug in het mapje.
Moest er niet naar de manche gegaan worden, dan werden de kaarten ongesorteerd terug gestoken.

Ik weet niet hoe ze dat in de top doen, maar bij ons krijgen de tegenstanders mijn kaarten.
Dan zou ik dus de tegenstanders vertellen of ze door moeten bieden.
Laat wel even duidelijk zijn, dat dit een gerucht is en geen feit.

Ook het Oranje team komt ter sprake. (Leuk bedacht na het roemrijke Blue team)
Er waren (zijn) mensen in Nederland die bridgesport een warm hard toedragen door de top van Nederland te sponsoren, zodat deze de kans kregen om te trainen. De meeste topspelers hebben nog een baan naast al het bridgen dat ze doen.
Er werd veel geld gestoken in het Oranje team, maar het ging weer even roemrijk ten onder als dat het was opgericht. Onze NBB mag zich nu weer verder ontfermen over onze jongens en meisjes.

Vergis u niet. Er gaat in het topbridge veel geld om.
Er zijn professionele teams die alleen voor geld spelen.
Niets van eer, alleen maar dollars.

Ook schijnen de senioren die meedoen aan een EK of WK de kosten zelf te moeten betalen.
Het inschrijfgeld zal wel door de NBB betaald worden, maar de rest gaat op eigen kosten.
Bij navraag bij de bond en toenmalig voorzitter Armand Trippaers, komt er toch weer een antwoord waarvan je denkt, hoe is het mogelijk.
De Nederlandse bridger is in meerderheid senior.
Waarom is er geen bijdrage voor het seniorenteam?
Antwoord: Wij krijgen voor onze topteams subsidie van het NOC*NSF.
Maar het NOC*NSF erkent seniorenbridge niet als topsport.
Op de opmerking: de NBB is toch niet zo arm, dat kan deze toch zelf betalen, kwam het antwoord:
Jawel maar dan steigert het NOC*NSF misschien.
Want we worden wel gecontroleerd natuurlijk.
Dan komt bij mij meteen de vraag op: Heeft u gevraagd of ze gaan steigeren wanneer u het seniorenteam meer financieel ondersteund?
Maar goed, dat ben ik.
Het is misschien wel nog leuk om te vermelden, dat maximaal 7% van budget van de NBB besteed wordt aan de top.

Persoonlijk ben ik blij dat ik niet in de top speel en nooit heb willen spelen.
Na het lezen van dit boek zou ik ook niet meer willen.

Als je dan iets schrijft over een boek, dan moet er ook een eindconclusie zijn.
Dus hier mijn eindconclusie over het boek:

Joost Prinsen heeft mij niet kunnen overtuigen van zijn uitspraak “Hoe lager het niveau, hoe meer er vals gespeeld word”.
Eerder het tegendeel.
De topspelers spelen bewust vals.
De gewone spelers, zoals u en ik, overkomt dat.
Alleen gelden dezelfde regels voor u en ik en de topspelers.

Door het schrijven in een vorm van een dagboek, kom je er ook pas laat achter,
hoever Joost Prinsen is gesetteld in het topbridge van Nederland.
Maar als je aan het boek begint, dan wil je het ook uitlezen.

Het is heel beleefd modder gooien.
Zowel door de schrijver als de personages in het boek.
Verwacht geen vuurwerk, want dat staat er niet in.
Al met al heb ik er geen spijt van dat ik het heb gelezen.

O ja!
Ik geloof niet dat Joost Prinsen nog worstelt in het bridgemilieu.
Hij is inmiddels helemaal bovengekomen in de bridgetop van Nederland.
Dat kunnen meer dan 100.000 bridgers niet zeggen.

Thijs Op het Roodt